De benamingen die we meegeven aan de dingen in ons leven verraden vaak hoe ze ooit zijn ontstaan. De piano was het eerste toetsinstrument waarop je zowel hard als zacht kon spelen (oorspronkelijk heette het dan ook pianoforte, ofwel zachthard). ‘Auto’ is kort voor ‘automobiel’, oftewel ‘beweegt zelf’, want dat deden koetsen niet.

We raken in de loop der jaren zo gewend aan de woorden die we gebruiken, dat ze niet mee veranderen als het ding dat wel doet. Een smartphone wordt nog steeds vaak een telefoon genoemd, terwijl ‘ver horen’ nou niet bepaald de meest gebruikte feature is.

Toch wil ik een poging wagen om twee acroniemen uit ons dagelijks leven te veranderen, simpelweg omdat ze niet meer kloppen. Want als er één vakgebied is dat wel houdt van verandering, dan is het toch wel ICT?

 

Weg met de C uit ICT

Daar hebben we meteen de eerste afkorting te pakken die over zijn houdbaarheidsdatum is: ICT. Hoezo, ‘Informatie- én Communicatie-Technologie’? ICT is een typisch Nederlands verschijnsel. In de VS hebben ze die C nooit gebruikt, en wat mij betreft schrappen we hem hier ook.

Het onderscheid was ooit logisch: de IT-afdeling voorzag de organisatie van computers en van telefoons (de C in ICT). Dat was de tijd waarin KPN langs kwam om een wandcontactdoos aan te leggen en een telefooncentrale. Later kwamen daar mobiele telefoons bij.

Dankzij smartphones en IP-telefonie is de scheidslijn tussen IT en C verdwenen. Dat is het beste te zien in het gebruik van sms: waarom zou je ook nog betalen voor het versturen van berichtjes via een ‘bundel’, als je ook gratis WhatsApp-berichten kunt versturen via wifi of 4G?

Na de smartphone kwamen de tablets, notebooks en andere formaten mobiele apparaten. Voor de IT-afdeling is het verschil in beheer tussen mobiel apparaat en de desktop verdwenen.

 

Weg met de M uit MDM en MAM

En daarmee komen we aan bij de tweede afkorting die geen hout meer snijdt: waarom praten we nog over Mobile Device Management & Mobile Application Management?

Als iemand mail wil lezen, maakt het dan voor de inhoud uit of hij hiervoor Outlook, Gmail of welke andere mailoplossing dan ook gebruikt, of dat hij dat op een laptop, PC of een tablet wil doen? Het enige wat nog telt voor de eindgebruiker is of hij gemakkelijk zijn mail kan lezen op het device wat hij op dat moment gebruikt en dat hij beschikt over alle functionaliteiten. Ik vraag me dan ook regelmatig af waarom een hoop organisaties nog verschillende teams hebben die hiervoor moeten zorgen?

Waarom is er een Windows-team dat zich bezig houdt met het beheren en ondersteunen van klanten die hiervoor Outlook gebruiken en een apart team wat zorg draagt voor klanten die gebruik maken van mobiele devices? Waarom is er een aparte voordeur met alle benodigde sloten voor gebruikers die Outlook gebruiken en een aparte voordeur met alle sloten voor gebruikers die een mobiele client gebruiken?

Dat twee aparte teams extra kosten met zich meebrengen, spreekt voor zich. Naarmate de organisatie groter wordt, zullen deze kosten alleen maar meegroeien. Daarnaast zorgt deze benadering ook voor een twee keer zo grote kans op security breaches; je hebt tenslotte twee complete infrastructuren te bewaken en te beveiligen. Tenslotte, en dat is eigenlijk nog wel het belangrijkste, is het voor onze klanten ook totaal niet meer te begrijpen. Het leveren van email is vaak nog niet heel ingewikkeld, maar als het gaat om complexere zakelijke applicaties op verschillende devices op verschillende locaties, dan is het vaak niet meer duidelijk of ze hier nu een VPN voor moeten gebruiken, een icoontje of weer iets anders moeten doen.

Het verschil tussen desktops en mobiele devices is steeds kleiner geworden, voor eindgebruikers maakt het niet meer uit of ze hun email lezen op een smartphone, tablet of laptop. De oude organisatiestructuren blijven echter in tact en daarom spreken we nog steeds over ICT, MDM en MAM. Het is hoog tijd om de C weg te halen uit ICT, en de M uit MDM en MAM.

Dat scheelt niet alleen twee letters, maar ook heel veel dubbel werk.